Wyrocznia z Omaha: Życie i Dziedzictwo Warrena Buffetta cz.1

Jako fan cięższych brzmień od podstawówki poznawałem legendarnych artystów. Ikony muzyki wpływające na miliony fanów. Nigdy nie przypuszczałem, że gwiazda rocka w inwestycyjnym świecie objawi mi się w ujmującym staruszku, który poczciwość ma wypisaną na twarzy.

A jednak!

Energiczny, charyzmatyczny, oddany bez reszty swojej pasji. Podczas negocjacji nie bierze jeńców. Nonkonformista żyjący według własnych zasad. Fan McDonalda i Coca Coli. Prawdziwy buntownik na Wall Street, dla którego najważniejsza jest uczciwość i transparentność.

Latami pracował na swoje przydomki. Dziś jest nazywany Wyrocznią z Omaha i Mędrcem z Nebraski.

Ma rzesze oddanych fanów i coroczny „festiwal”, który jest dla nich czymś na kształt wydarzenia religijnego – spotkanie akcjonariuszy Berkshire Hathaway, gdzie główną atrakcją są trwające pięć godzin sesje pytań i odpowiedzi z samym mentorem.

Proszę państwa – przed Wami Warren Buffett.

Wczesne lata – dorastanie i pierwsze kroki w biznesie

Urodził się rok po wybuchu Wielkiego Kryzysu, w wyniku którego jego ojciec stracił pracę jako makler. Być może to spowodowało, że od dziecka wiedział, że chce zostać bogaty. Sprzyjały mu wrodzone talenty, odwaga w podejmowaniu działań, dociekliwość i nieszablonowe myślenie.

Od najmłodszych lat interesował się gromadzeniem kapitału i nie bał się pracy. Jako dziecko prowadził stoisko z lemoniadą i rozwoził gazety. Zbierał po polach zagubione piłeczki golfowe, a następnie je sprzedawał. W sklepie dziadka kupował puszki Coca-Coli i gumy do żucia, a następnie handlował nimi z zyskiem, chodząc od drzwi do drzwi. Zbierał niezrealizowane zwycięskie kupony na torach wyścigów konnych. Wymyślił biznes z maszynami do pinballa (automat do gry), które ustawiał w salonach fryzjerskich, tworząc niewielką sieć jako nastolatek.

Swój pierwszy podatek zapłacił w wieku 13 lat. Ten przykry obowiązek przekuł w szanse do optymalizacji, wykorzystując swój rower, który służył mu jako narzędzie pracy, do uzyskania ulgi podatkowej.

Odznaczał się zawziętością, szybkością w działaniu oraz ciągłym poszukiwaniu rozwiązań. Te cechy na pewno pomogły mu dostać się do czołówki najbogatszych ludzi wg Forbesa z majątkiem 154 mld dolarów.

Mentorzy i ich wpływ na strategię inwestowania Warrena Buffeta

Postać takiego kalibru dorobiła się wielu krążących mitów odnośnie swojej osoby. Jednym z nich jest rzekome bycie genialnym samoukiem. Nic bardziej mylnego. Warren Buffett zawsze uczył się, od kogo tylko mógł.

Prezesi i dyrektorzy firm, będących obiektem jego zainteresowania, zgodnie opowiadają o szczególnym charakterze rozmów z Warrenem. Twierdzą, że wyróżnia go dociekliwość, której nie można zaspokoić. Zadaje mnóstwo szczegółowych pytań, by jak najlepiej poznać biznes, w który chce zainwestować.

A jeśli o inwestowaniu mowa, to gdy poznawał człowieka, od którego mógł czerpać wiedzę i doświadczenie w tej materii, robił wszystko, aby być jak najbliżej swojego źródła. Najbardziej znanym nauczycielem Buffetta był autor legendarnego bestsellera inwestycyjnego „Inteligentny Inwestor” – Benjamin Graham.

Po ukończeniu studiów licencjackich z zakresu administracji biznesowej na University of Nebraska, w wieku 19 lat, chciał się dostać do Harvard Business School, lecz z powodu wieku, braku doświadczenia i nieśmiałości nie przeszedł rozmowy kwalifikacyjnej. Zaczął wtedy intensywnie szukać innych szkół, które dałyby mu dostęp do pożądanej wiedzy. Odkrył, że autor dzieła, którym był zafascynowany wykłada na Columbia Business School, gdzie natychmiast aplikował. Tym sposobem dostał się pod skrzydła Benjamina Grahama i jego współautora Davida Dodda. Był jednym z najlepszych i najbardziej zaangażowanych uczniów Grahama, od którego nauczył się w praktyce inwestowania w wartość (ang. value investing).

Po ukończeniu Columbia, Buffett wielokrotnie próbował dostać pracę w firmie inwestycyjnej Graham-Newman Corporation. Mimo początkowych odmów (Graham zatrudniał wtedy tylko Żydów, co było standardową praktyką w tamtych czasach na Wall Street), Buffett w końcu został przyjęty dzięki swojej determinacji i rekomendacjom.

Graham i Dodd nauczyli go inwestowania w wartość, przekonując, że należy wnikliwie poznać oświadczenia finansowe spółki. Na ich podstawie należało stwierdzić, czy ma się do czynienia z silnie niedowartościowaną spółką znajdującą się poza zainteresowaniem szerokiego Wall Street. Buffett porównywał to do szukania „niedopałków cygar” na ulicy wystarczających na jeszcze jedno zaciągnięcie — nie były atrakcyjne, ale nic nie kosztowały.

Wynika z tego wniosek, że ruch ceny akcji nie powinien być dla nas źródłem informacji o sytuacji spółki, a jedynie miarą sentymentu inwestorów w odniesieniu do niej.

Kolejną osobą mającą duży wpływ na ewoluującą filozofię inwestycyjną Warrena Buffetta był Philip Fisher, autor książki „Common Stocks and Uncommon Profits”. Mimo tego, że Fisher nie był jego bezpośrednim nauczycielem, zafascynował Buffetta zwracaniem uwagi nie tylko na wartość spółki, ale przede wszystkim na jej jakość, długoterminowy rozwój i jej przewagi konkurencyjne. Nauczył go myśleć o inwestycjach w horyzoncie dekad, a nie lat. Wpłynął także, na sposób zdobywania informacji o spółkach przez Warrena, będąc pionierem tzw. „scuttlebutt” – pozyskiwania wiadomości z bezpośrednich źródeł, czyli od dostawców, klientów, konkurencji i pracowników. Panowie odbyli ze sobą jednie kilka rozmów. Jak widać, osobisty kontakt nie jest konieczny, do czerpania od osób, które mogą nas czegoś nauczyć. Dziś Buffett określa swoje podejście do inwestycji jako „85% Graham i 15% Fisher”.

W tym rozdziale nie można pominąć Charliego Mungera – wieloletniego przyjaciela i wspólnika Wyroczni z Omaha, o którym można powiedzieć, że rozwinął idee zaszczepione przez Fishera. Panowie wychowali się w jednym mieście, ale poznali się już jako dorośli mężczyźni. Po 30 minutach rozmowy Warren był już przekonany, że bardzo chciałby współpracować z Charlim już zawsze. On zaś wiedział, że trafił na kogoś mądrzejszego, szybszego i bardziej logicznego, niż kiedykolwiek wcześniej. Coś w tym musiało być, ponieważ niedługo po tym spotkaniu Munger porzucił swoją karierę prawniczą i zajął się inwestowaniem.

Charlie przekonał go, że lepiej jest kupić „wspaniałą firmę za uczciwą cenę niż przeciętną firmę za bardzo niską cenę” udowadniając, że jakość biznesu ma kluczowe znaczenie dla długoterminowego sukcesu inwestora. Podejście Mungera było bardziej holistyczne łącząc ze sobą takie dziedziny, jak psychologię, matematykę, ekonomię i biologię. Nauczył Buffetta patrzeć na firmy z szerszej perspektywy, analizując nie tylko raporty, ale również kulturę, przywództwo, przewagi konkurencyjne, efekty sieciowe czy psychologię klientów. Przekonywał, że lepiej koncentrować kapitał w najsilniejszych pomysłach, zamiast rozpraszać go na dziesiątki tanich inwestycji.

Sam Buffett mówił, że Munger dosłownie „wyciągnął go z dna beczki z cygarami”.

Berkshire Hathaway

Nazwisko Mędrca z Nebraski jest dziś znane na całym świecie. Stało się częścią popkultury utożsamianą z bogactwem i inwestowaniem. Nie wszyscy jednak kojarzą firmę, której nasz bohater jest CEO od niemal 60 lat! Żadna inna firma z indeksu S&P 500 nie może pochwalić się tak imponującym wynikiem. Jak zwykła (a nawet nudna) firma stała się ogromnym konglomeratem zrzeszającym 80 spółek?

Odpowiedź brzmi: przez przypadek.

Berkshire Hathaway pierwotnie była firmą tekstylną, działającą głównie w Nowej Anglii. W latach 60. Warren Buffett, zarządzający swoją firmą inwestycyjną Buffett Partnership, zauważył, że Berkshire Hathaway jest niedowartościowana. Jej cena rynkowa była niższa niż wartość majątku netto (ang. book value). Postanowił więc zacząć skupować akcje na wspomnianej wcześniej zasadzie „cigar butt” (firma, która może dać jeszcze kilka wartościowych „zaciągnięć”, zanim upadnie).

W 1964 roku prezes Berkshire Hathaway, Seabury Stanton, zaproponował Buffettowi odkupienie jego udziałów po 11,50 USD za akcję, a jego oferta została przyjęta. Gdy Warren czytał umowę, dostarczoną drogą pocztową zauważył, że widnieje na niej cena 11,375 USD za akcję. Uznał to za próbę oszustwa i postanowił ukarać swojego niedoszłego kontrahenta, poprzez przejęcie kontroli nad firmą. Zamiast sprzedać swoje udziały, zaczął skupować więcej akcji z rynku, aż uzyskał pakiet kontrolny (czyli ponad 50% udziałów w spółce). Zaraz po przejęciu Berkshire Buffett zwolnił z zarządu Stantona.

Buffett szybko zorientował się, że przemysł tekstylny to zła inwestycja długoterminowa. Był nierentowny i nie miał przyszłości w USA. Zamiast zamknąć firmę od razu, stopniowo wygaszał działalność tekstylną, a uzyskaną gotówkę ponownie inwestował, lokując zyski z działalności w inne, bardziej dochodowe branże, np. ubezpieczenia (Geico), bankowość, przemysł, media itd.

Warto wspomnieć, że szczególnie to wejście w ubezpieczenia okazało się intratnym posunięciem. Oprócz zysków, które generowała sama branża, Buffett mógł wykorzystywać składki zbierane od ubezpieczonych do inwestowania w akcje. Wykorzystywał więc nieopodatkowaną gotówkę klientów do pomnażania również swojego majątku. Wykorzystanie tej dźwigni mocno napędzało rozwój Berkshire Hathaway, które zaczęło inwestować w różne biznesy.

W 1973 roku cena akcji Berkshire Hathaway osiągnęła nowy szczyt 93 dolarów, a jej zyski były napędzane głównie przez biznes ubezpieczeniowy. Buffett posiadał również udziały w bankach, producentach odzieży i fabrykach cukierków. Ale istniał jeden biznes, którego był pasjonatem i chciał go posiadać, a mianowicie prasa. Jego pierwszy zakup gazety to cotygodniowe wydanie z Omaha o nazwie Sun. Był to bardzo mały biznes, który nigdy nie przynosił zbyt dużych zysków. Stan Lipsey, wydawca Sun, wspominał, że konkurowali wtedy z większą gazetą codzienną, więc musieli się wyróżnić, aby przyciągnąć czytelników. Jednym ze sposobów na osiągnięcie tego celu była publikacja emocjonujących artykułów śledczych.

Na jednym spotkaniu Warren zasugerował napisanie reportażu o Boys Town, znanym sierocińcu pod Omaha. Było powszechnie wiadome, że ośrodek był mocno wspierany finansowo, lecz pieniądze zdawały się wyparowywać. Buffett wiedział, że organizacje charytatywne, takie jak Boys Town, muszą ujawniać swoją wartość netto w federalnym formularzu. Doradził dziennikarzom, żeby pojechali do Waszyngtonu i zdobyli taki formularz złożony przez Boys Town, co dostarczy im dużo informacji. To był strzał w dziesiątkę, doprowadzający do nagłówka: „700 chłopców z 209 milionami dolarów”, z podtytułem: „Boys Town — najbogatsze miasto Ameryki”. Artykuł zdobył Nagrodę Pulitzera w 1973 roku. Nie muszę chyba wspominać, że takie wyróżnienie niezwykle rzadko spotyka mały, lokalny tygodnik.

Swoją przygodę z prasą Buffett kontynuował w kolejnych latach kupując udziały w Washington Post po tym jak jej akcje spadały po ujawnieniu afery Watergate. Administracja Nixona wypowiedziała gazecie wojnę, co obniżyło cenę jej akcji ze 100 na 20 dolarów, co zostało mądrze wykorzystane przez naszego bohatera.

W kolejnych latach obiektem zainteresowań Wyroczni z Omaha stało się Buffalo Evening News, na który postanowił wydać 33 miliony dolarów. Była to największa inwestycja Buffetta do tamtej pory. Evening News była jedną z dwóch gazet codziennych w Buffalo. W przeciwieństwie do konkurencji nie była publikowana w niedzielę. Konkurent, Courier Express, wydawał co prawda gorszej jakości gazetę poranną, za to przewagę konkurencyjną zdobywał w weekend, publikując świetne artykuły. Warren i jego zespół wiedzieli, że wydania weekendowe to „być albo nie być” dla ich firmy. Dlatego w ciągu pół roku nadrobili zaobserwowaną lukę.

Wtedy rozpętało się „małe piekło”. Courier Express, pozwał Buffetta do sądu o naruszenie prawa antymonopolowego. Adwokat reprezentujący konkurencyjną gazetę argumentował, że trudno byłoby uzasadnić cenę zakupu spółki na podstawie dochodów gazety, chyba że Evening News stałoby się monopolem. Sędzia federalny wstrzymał starania Warrena dotyczącą wydania niedzielnego. Reklamodawcy zaczęli opuszczać jego gazetę. Tracił pieniądze, lecz się nie wycofał. Sądził, że w Buffalo nie utrzymają się dwie gazety na dłuższą metę, co oznacza ogromny sukces dla wygranej, która przejmie rynek po zdominowanej konkurencji. Batalia sądowa trwała miesiącami, aż pierwsza decyzja sędziego została uchylona. Konkurencja Buffetta wkrótce zbankrutowała, a Buffalo Evening New stała się niezwykle dochodowa.

W 1985 roku Warren Buffett stał się miliarderem, kiedy akcje Berkshire Hathaway podskoczyły do 2000 dolarów za sztukę. W tym samym roku ponownie zapisał się w historii, pomagając sfinansować przejęcie American Broadcasting Company (ABC) przez Capital Cities. Była to największa w historii transakcja medialna i doprowadziła do gościnnych występów Warrena w serialach ABC.

Przedstawione przykłady medialnych inwestycji w ramach Berkshire są tylko wycinkiem z działalności Buffeta mające uzmysłowić kilka rzeczy. Po pierwsze, inwestował w branżę, którą się interesował, rozumiał i którą coraz lepiej poznawał. Po drugie, czynnie wpływał na kupione przez siebie biznesy, przez co sam podnosił ich wartość. Po trzecie, był skupiony i wytrwały co pozwoliło mu osiągnąć sukces.

Lata 90. i 2000. to okres największej ekspansji Berkshire Hathaway. Do holdingu dołączono ponad 70 firm, w tym największy sklep meblowy w USA, producenta domów mobilnych, markę odzieżową Fruit Of The Loom, Benjamin Moore Paints, Dairy Queen i wiele innych. Imperium Buffetta zrzeszało wtedy 250 tysięcy pracowników. Wszystkie biznesy zostały wybrane osobiście przez Warrena poprzez ciągłe i wyczerpujące zdobywanie informacji z każdego możliwego źródła, a także wielogodzinne studiowanie raportów finansowych. Tak szczegółową i wieloletnią pracę może wykonać jedynie prawdziwy pasjonat. Mędrzec z Nebraski uwielbia mówić, że Berkshire to jego „płótno”, na którym chce „malować tak długo, jak będzie mógł”.

Czym Berkshire Hathaway jest dziś?

To konglomerat łączący ponad 80 firm, które, choć działają w dużej mierze niezależnie, nadal muszą dbać o dobrą reputację spółki-matki. Główna siedziba firmy znajduje się w biurowcu w Omaha. Pracuje tam około 25 osób. Jest to możliwe, ponieważ Warren unika nadmiernej formalizacji — nie widzi potrzeby dla działów PR, kontaktu z inwestorami czy kadr. Możemy poczuć tę prostotę wchodząc na oficjalną stronę Berkshire Hataway, gdzie czas się zatrzymał w 1997 roku.

Z Berkshire, poza oczywistą działalnością inwestycyjną, wiąże się jeszcze jeden ultraistotny aspekt, którego nie można pominąć. Jest nim kontakt z akcjonariuszami, który przerodził się w budowanie wielotysięcznej, oddanej społeczności. Przejawia się to w dwóch działaniach.

Pierwszym z nich jest coroczny list do akcjonariuszy, w którym od 59 lat sam Warren Buffet dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat obecnej sytuacji, kondycji spółki, a także planów na przyszłość.

Drugim jest kultowy już dziś zjazd akcjonariuszy Berkshire Hataway, który jest największym wydarzeniem w półmilionowym Omaha. Warto wspomnieć, że na pierwszą edycję tego corocznego święta stawiło się 12 osób. Dzisiaj ten „Woodstock dla kapitalistów” przyciąga ponad 35 000 osób z całego świata! Za sprawą Warrena Buffeta w Berkshire inwestują już całe pokolenia, a odsetek długoterminowych udziałowców jest rekordowy. Być może robi to większe wrażenie na polskich inwestorach, ponieważ nasza rodzima Giełda Papierów Wartościowych jest ponad dwukrotnie młodsza, niż holding Buffeta, który zakładał go już jako dojrzały mężczyzna. To po prostu kawał historii.

Główną atrakcją zjazdu akcjonariuszy są trwające pięć godzin sesje pytań i odpowiedzi z Warrenem Buffettem. W sesjach tych brał udział również jego wieloletni przyjaciel — Charli Munger- aż do swojej śmierci w 2023 roku. Jego styl wypowiedzi i cięty komentarz nadawały szczególny charakter całej tej dyskusji.

Dlaczego te spotkania są niezwykłe? Ponieważ akcjonariusze, z którymi Berkshire Hathaway stara się utrzymywać partnerskie relacje, mogą pytać o wszystko, co im przyjdzie na myśl, bez wstępnej selekcji pytań. Jedynym wyjątkiem jest to, co spółka aktualnie kupuje lub sprzedaje. Pytania wykraczają poza finanse i często dotyczą życiowych lekcji.

Podczas tegorocznego spotkania Warren Buffet ogłosił, że z końcem roku ustępuje ze stanowiska dyrektora generalnego firmy. Wiadomość nie była wielkim zaskoczeniem. Warren ma już 94 lata i większość inwestorów spodziewała się, że ten dzień niebawem nadejdzie. Akcjonariusze symbolicznie podziękowali Buffetowi za jego pracę owacją na stojąco. Jego miejsce zajmie Greg Abel, który jest związany z firmą od 25 lat. Nikt nie wątpi, że Buffet będzie kontynuował swoją pasję, dopóki starczy mu sił, ale decyzja o przekazaniu sterów jest odbierana jako słuszna i odpowiedzialna.

Kryzysy w karierze Buffetta

Aby najlepiej zrozumieć, jaki wpływ miał Warren Buffet na finanse Stanów Zjednoczonych, a jednocześnie swoją reputację, na którą ciężko pracował całe życie, warto przyjrzeć się dwóm poważnym (lecz nie jedynym) kryzysom, z którymi się zmierzył w swojej karierze.

Salomon Brothers, 1991 rok

Był to największy dom inwestycyjny w Stanach Zjednoczonych, w który Buffet zainwestował 700 milionów w 1987 roku. Kilka lat później, na skutek działań nieuczciwego tradera Paula Mozera, który dokonywał nielegalnych ruchów na rynku obligacji (wykorzystując do tego pieniądze klientów Salomon Brothers) firma popadła w ogromne kłopoty finansowe i wizerunkowe.

Oliwy do ognia dolewały początkowe próby zatuszowania sprawy przez zarząd, co jeszcze bardziej zdenerwowało rząd USA, Rezerwę Federalną i Skarb Państwa. Ówczesny CEO, John Goodfriend, wziął na siebie winę, opisując ten dzień jako jeden z najgorszych w jego życiu. Najważniejsi pracownicy Solomona zaoferowali rezygnację, aby zapobiec ewentualnemu wykluczeniu firmy z możliwości inwestowania przez nią w rządowe papiery wartościowe, co byłoby równoznaczne z upadkiem spółki.

W desperackiej próbie ratowania firmy Goodfriend zadzwonił do Warrena Buffetta, prosząc go o przyjęcie roli CEO. Potrzebowali kogoś, kto miałby zaufanie rządu i szacunek obywateli. Ponieważ Warren nie był zaangażowany w nielegalne działania i miał czystą reputację to zarząd Salomon Brothers miał nadzieję, że mógłby się stać wiarygodnym przedstawicielem dla firmy w opałach.

Kiedy Buffett przybył do Nowego Jorku, w siedzibie Salomon wyczuwalna była panika. Wiedział, że firma finansowa z łatką oszusta nie ma przyszłości, a jej upadek oznaczałaby znaczące skutki systemowe dla innych instytucji. Amerykański sektor finansowy był zagrożony ewentualnym efektem domina. Kryzys dotknąłby nie tylko same spółki, ale rozlałby się na zwykłych obywateli, którzy przy okazji takich wydarzeń, zawsze cierpią najmocniej.

Dlatego Warren zdecydował się przejąć stery w tonącej spółce, przekazując na niemal rok funkcję prezesa Berkshire Hathaway Charliemu Mungerowi. Mawiał, że „budowanie reputacji zajmuje całe życie, a stracenie jej pięć minut”. Bał się, że Salomon może być tymi pięcioma minutami dla niego.

18 sierpnia 1991 roku Sekretarz Skarbu Nicholas Brady ogłosił, że Salomon został wykluczony z biznesu obligacji. Była to druzgocąca wieść dla firmy. Buffett musiał to zmienić przed otwarciem rynków w Tokio, które miało nastąpić już za kilka godzin. Skąd ten wyścig z czasem? Gdyby rynki w Tokio się otworzyły, japońskie banki mogłyby rozpocząć gwałtowną wyprzedaż akcji Solomona szybko pozbawiając firmę kapitału i płynności. Ta dynamika przeniosłaby się na rynek londyński, a do momentu otwarcia rynku w Nowym Jorku firma byłaby w bardzo poważnych tarapatach.

Buffett wezwał Charliego Mungera do Nowego Jorku na nadzwyczajne spotkanie. Opisał ten moment jako jeden z bardziej stresujących w swoim życiu, obawiając się narodowego kataklizmu. Spędził cały dzień na gorączkowych rozmowach telefonicznych z Waszyngtonem, próbując przekonać władze federalne, by cofnęły swoją decyzję. Rozmawiał z Nickiem Bradym (Sekretarzem Skarbu) i Jerrym Corriganem (szefem FED w Nowym Jorku), którzy byli bardzo podburzeni tym, co zrobił Salomon. Wielu ludzi chciało, żeby firma upadła w ciągu weekendu. W ostatniej chwili, podczas rozmowy z Nicholasem Bradym, w głosie Buffetta było słychać tak wielkie poruszenie, że skłoniło to Sekretarza Skarbu do przemyślenia swojego stanowiska.

Ostatecznie Warren przekazał dziennikarzom, że Skarb Państwa uznał starania zarówno zarządu Salomon Brothers, jak i samego Buffetta jako obiecujące w kontekście naprawy sytuacji w domu inwestycyjnym. Jednocześnie zobowiązał się do wyciągnięcia wniosków z tej sytuacji i wykluczenia prawdopodobieństwa powtórzenia się jej w przyszłości.

Buffett wyszedł z tej sytuacji jako bohater, Co jeszcze bardziej umocniło jego reputację. Został uznany za człowieka o „nieskazitelnym wizerunku”, który próbuje posprzątać bałagan w Salomon Brothers. Wypełnienie swoich zobowiązań zajęło mu ponad 9 miesięcy, które wspomina jako bardzo męczące i niewdzięczne.

Ciąg dalszy nastąpi…

Na tym kończymy pierwszą część artykułu, którego kontynuację opublikujemy już niebawem. Dowiecie się z niej jak niebagatelny wpływ miał Warren Buffett na jeden z największych kryzysów ostatniego ćwierćwiecza. Poznacie również jego życie prywatne, a także kluczowe zasady, którymi kieruje się podczas inwestowania.

Kliknij, aby przeczytać drugą część artykułu.