Upadek ZondaCrypto, dystopia Palantira i węgierskie taśmy. Przegląd wydarzeń – kwiecień 2026

To koniec ZondaCrypto

Jeszcze kilka tygodni temu sytuacja ZondaCrypto nie była w pełni jednoznaczna – wciąż tliła się nadzieja, że klienci ostatecznie odzyskają swoje pieniądze. W niedawnym artykule zwracałem jednak uwagę na fakt, że brak publicznego udostępnienia lokalizacji 4500 BTC, będących zabezpieczeniem dla giełdy, oraz drastyczne skurczenie się środków na bieżące wypłaty, wyglądają co najmniej niepokojąco. Dziś wiemy już, że spełnił się czarny scenariusz – Zonda jest na krawędzi upadku.

Okazało się, że dostęp do wspomnianych 4500 BTC ma zaginiony założyciel BitBay (poprzedniczki Zondy) Sylwester Suszek. W praktyce oznacza to, że tych pieniędzy po prostu nie ma. Ostatnia transakcja na tym portfelu miała miejsce w listopadzie 2025 roku, ale to nie Zonda była jej zleceniodawcą – giełda nigdy nie mogła wykorzystać tych środków do realizacji wypłat.

To wywołało masowy napływ wniosków o wypłaty, które oczywiście nie mogły zostać zrealizowane. Szacuje się, że straty klientów sięgają co najmniej 350 milionów złotych. 21 kwietnia prezes Przemysław Kral poinformował o wyłączeniu pracownikom dostępu do wewnętrznych narzędzi, de facto wszystkich zwalniając. Zapewnił, że wszystkie zobowiązania spłaci, a swoją decyzję uzasadniał rzekomymi próbami ataków hakerskich na Zondę. Nikt w to oczywiście nie wierzy – Kral uciekł, korzystając z wyrobionego rok wcześniej paszportu izraelskiego, i stał się nieuchwytny.

Jednocześnie zrezygnowała cała rada nadzorcza estońskiej BB Trade Estonia OÜ, której członkowie złożyli następnie zawiadomienie do tamtejszej prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Podobno bezskutecznie próbowali uzyskać od prezesa jasne wyjaśnienia i dowody dotyczące wypłat, płynności spółki oraz statusu i dostępności aktywów przedstawianych jako majątek firmy. Jak twierdzą, mimo nadzwyczajnych posiedzeń, dodatkowych pytań i bezpośrednich próśb nie dostali jasnych i weryfikowalnych odpowiedzi.

Wiele wskazuje na to, że Zonda była niczym piramida finansowa – pieniądze klientów służyły do zachowania płynności i pokrycia bieżących zobowiązań. Aby taki system mógł funkcjonować, konieczne było zyskanie możliwie jak największej liczby użytkowników. W pewnym momencie ten system musiał się zawalić.

Ostatecznie każda poszkodowana osoba powinna w takiej sytuacji złożyć do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Warto pamiętać o zgromadzeniu odpowiednich dowodów. Należy:

• Zrobić zrzuty ekranu wszystkich swoich sald na koncie.
• Pobrać pełną historię transakcji i wpłat/wypłat (najlepiej w formacie CSV i PDF).
• Zrobić screeny „wiszących”, niezrealizowanych zleceń wypłat.
• Wyeksportować lub zrobić zrzuty ekranu całej korespondencji z działem wsparcia (supportem), w której zbywali Cię odpowiedziami o „problemach technicznych”.

Powiedzenie „nie Twoje klucze, nie Twoje krypto” wybrzmiewa jako kluczowy wniosek z całej afery ZondaCrypto. Trzymanie większości środków na własnych, najlepiej fizycznych portfelach, to podstawowa zasada bezpieczeństwa w handlowaniu kryptowalutami i to, jako Independent Trader będziemy zawsze powtarzać.

Taśmy Suszka i wielomilionowy dług Zaorskiego

To jednak nie koniec całej tej historii. Afera Zondy sprawiła, że wiele informacji o jej podejrzanej przeszłości zaczęło wychodzić na światło dzienne. BitBay, czyli podmiot, z którego wywodzi się Zonda, założony przez Sylwestra Suszka, jeszcze przed 2020 rokiem traktował depozyty klientów jak prywatny folwark do finansowania spekulacyjnych ruchów i już wtedy niewiele miał wspólnego z uczciwym biznesem.

Rzeczpospolita ujawniła sensacyjne nagrania, które Sylwester Suszek zarejestrował pod koniec 2020 roku. Możemy na nich usłyszeć jego rozmowę z Rafałem Zaorskim – jednym z najpopularniejszych polskich spekulantów. Zaginiony w 2022 roku Suszek nazywa go swoim największym dłużnikiem. Z ujawnionych materiałów wynika, że poprzez spółkę Krypto Jam Zaorski wyciągnął z BitBay miliony złotych. Jak to możliwe?

Każda giełda kryptowalut potrzebuje płynności, aby klienci mogli błyskawicznie kupować i sprzedawać aktywa bez drastycznych wahań kursu. Zadaniem spółki Krypto Jam było pełnienie roli właśnie takiego animatora rynku. Aby spółka Zaorskiego mogła zarządzać rynkiem o tak dużej skali, potrzebowała ogromnego kapitału. W normalnej sytuacji środki te zapewnia sam animator, jednak w tym wypadku dostarczycielami pieniędzy był Suszek (czyli tak naprawdę środki zgromadzone na giełdzie, a więc depozyty klientów).

Dopóki kapitał krążył wyłącznie wewnątrz infrastruktury BitBay (tak, jak powinno to mieć miejsce), Sylwester Suszek miał nad nim kontrolę. Tymczasem w pewnym momencie Zaorski zwolnił traderów zarządzających tymi pieniędzmi i zlecił wypłatę środków na zewnątrz. Według nagrań Zaorski miał obiecać, że odda te pieniądze, co nigdy się nie wydarzyło, ponieważ stracił je w wyniku spekulacyjnych zagrań na rynku. Suszek wprost oskarżał go o kradzież:

Ja ci powiem, Rafał, bo to mnie najbardziej boli. To, że straciłeś, to jedno, ale to, że mnie okradłeś, czyli powiedziałeś w Dubaju, że potrzebujesz i odsyłasz, to jest, k…, kradzież, i dobrze o tym wiesz. I to była żywcem kradzież.

Zaorski przyznał w odpowiedzi, że nie ma z czego oddać i żałuje, że nie dał sobie spokoju – co w gruncie rzeczy oznacza, że próby uratowania sytuacji jeszcze bardziej ryzykownymi zagraniami nie przyniosły rezultatów. Jeżeli prokuratura udowodni, że Zaorski już w momencie wyprowadzania środków wiedział, że użyje ich do wysoce ryzykownej gry i wprowadził Suszka w błąd co do zamiaru ich zwrotu, mamy do czynienia z oszustwem. Ponieważ kwoty idą w miliony złotych, kwalifikuje się to jako przestępstwo dotyczące mienia wielkiej wartości, za co grozi kara nawet do 10 lat więzienia.

Cała ta sytuacja pokazuje, że ani BitBay, ani Zonda nie były bezpiecznymi podmiotami, a działania takie jak te Rafała Zaorskiego potwierdzają tylko, że nieuczciwość, spekulacja i skłonności hazardowe mogą doprowadzić do naprawdę poważnych problemów.

Nowy wspaniały świat Palantira

Tam, gdzie generowane są najwyższe marże i przychody, tam decydują się losy całych społeczeństw. Tak było od kiedy korporacje zyskały osobowość prawną i ich działalność zaczęła przeplatać się z polityką. Kiedyś były to huty i koleje, a teraz są to producenci oprogramowania. Dziś to właśnie te podmioty stają się architektami nowego porządku, zarówno tego społecznego, jak i technologicznego. Jedna z tych firm wydała dystopijny manifest rodem z powieści Huxleya czy Orwella.

Palantir (PLTR), bo o tej spółce mowa, nie jest zwykłą firmą technologiczną. To producent oprogramowania, którego, poza klientami komercyjnymi, używają przede wszystkim rządowe agencje. Śledzenie, namierzanie, planowanie i zarządzanie polem walki – to główne domeny Palantira. Spółka ma dostęp do gigantycznych zbiorów zastrzeżonych danych i to nie tylko Stanów Zjednoczonych, ale wielu różnych krajów równocześnie. Często jest odbierana jako zarabiająca na inwigilacji, wojnie i ludzkim cierpieniu.

O ile do kontraktów z prywatnymi podmiotami trudno się przyczepić, o tyle kontrakty rządowe mogą budzić kontrowersje, jednak nie ze względu na sam fakt ich istnienia. Z powiązań Palantira z agencjami rządowymi, zajmującymi się kwestiami bezpieczeństwa narodowego, wynika specyficzny stosunek tej spółki do troski o swój własny interes. I o tym właśnie jest ich wspomniany, nieoficjalny manifest opublikowany na X. Oto podsumowanie kluczowych jego wątków:

• Powinno się rozważyć wprowadzenie powszechnej, narodowej służby wojskowej. Palantir uzasadnia to tym, że ryzyko i koszty wojny powinno ponosić całe społeczeństwo.
• Osłabienie Niemiec było nadmierną korektą, za którą Europa teraz płaci wysoką cenę. Podobne teatralne przywiązanie do pacyfizmu Japonii, jeśli się utrzyma, zagrozi równowadze sił w Azji.
• Broń oparta na AI i tak powstanie, dlatego to Zachód powinien ją opracować, ponieważ jego przeciwnicy nie będą prowadzić etycznych debat na ten temat.
• Wolne społeczeństwa, by zwyciężyć, potrzebują czegoś więcej niż moralnych apeli – potrzebują twardej siły, a w tym stuleciu twarda siła będzie budowana na oprogramowaniu.
• Niektóre kultury stworzyły wielkie osiągnięcia, inne pozostają dysfunkcyjne i regresywne, dlatego należy skończyć z mirażem, jakoby wszystkie one były równe.

Nie wiem, jak Wy, ale dla mnie takie postulaty to nic innego jak apel o zwiększenie puli „aktywów” pod kontrolą spółki. Postulat powszechnej służby ma na celu wciągnięcie całego społeczeństwa w odpowiedzialność za wojnę. Społeczeństwo, którego dzieci idą do wojska, jest znacznie bardziej skłonne zaakceptować astronomiczne budżety na systemy takie jak te od Palantira – w końcu nikt nie chce wysyłać swoich bliskich na front bez najlepszego wsparcia technologicznego, które zminimalizuje ich ryzyko. Poza tym wzywanie do remilitaryzacji krajów, pobudzanie wrogości wobec innych społeczeństw, a do tego broń oparta na AI – to wszystko ma jeden cel: więcej władzy i pieniędzy dla tandemu technologiczno-politycznego oraz więcej zamętu, cierpienia i kontroli nad całą resztą. Jest to iście „nowy wspaniały świat” z narracją o ciągłym zagrożeniu, w którym rządy uzależnione są od cyfrowej infrastruktury dostarczanej przez podmioty takie jak Palantir.

Dla mnie stoi to jawnie w sprzeczności z podwalinami cywilizacji łacińskiej, ale czy to powinno dziwić? Od dawna zmierzamy w kierunku wyznaczanym przez technologicznych gigantów, a międzynarodowa polityka rzeczywiście oparta jest na brutalnej, wręcz darwinistycznej rywalizacji. Szokuje za to fakt, że komunikuje się nam to w tak otwarty sposób, a my po prostu bezrefleksyjnie przechodzimy nad tym do porządku dziennego, oglądając kolejną rolkę do porannej kawy.

AI tak potężne, że ograniczyli do niego dostęp

Anthropic, jedna z wiodących firm zajmujących się tworzeniem modeli AI, ogłosiła swój nowy model – Claude Mythos. Co ważne, nie jest to specjalistyczna wersja, a model ogólnego przeznaczenia. Tymczasem okazało się, że jego zdolności w zakresie cyberbezpieczeństwa są tak potężne, że nie został on wydany publicznie, tak jak wszystkie dotychczasowe modele. Dostęp otrzymało zaledwie kilkudziesięciu największych graczy branży technologicznej. Zaliczają się do tej grupy firmy takie jak Amazon, Apple, Nvidia, Google, Microsoft, CrowdStrike czy Palo Alto Networks. Co sprawiło, że Anthropic podjęło taką decyzję?

Możliwości modelu Mythos w wykrywaniu luk w systemach operacyjnych, przeglądarkach czy oprogramowaniu open-source, okazały się być tak zaawansowane, że przewyższają możliwości wielu ludzkich ekspertów. Anthropic obawia się, że w rękach cyberprzestępców lub wywiadów wrogich krajów model mógłby stać się potężną bronią do masowych ataków. Obawy te są na tyle poważne, że nawet te ponad 40 firm, które otrzymały dostęp do Mythosa, może korzystać z niego wyłącznie w celach obronnych, czyli np. do zabezpieczania własnej infrastruktury.

Dla całej branży cyberbezpieczeństwa jest to wyraźny sygnał, że wykorzystanie AI w zapewnianiu ochrony kluczowych systemów może okazać się niezbędne, aby utrzymać się na rynku. Dodatkowo po raz kolejny mamy do czynienia z postępującą koncentracją branży. Dostęp do zaawansowanego modelu otrzymały tylko największe i najważniejsze firmy, podczas gdy mniejsi gracze raczeni są obietnicami otrzymania wniosków z testów Mythosa.

Twierdzenia z manifestu Palantira poniekąd się tutaj materializują. Regulatorzy z Europy narzekają, że zostali wykluczeni z dostępu do Mythosa, co miałoby mieć znaczenie dla bezpieczeństwa krajów Unii Europejskiej. Jak widać, to technologia rozdaje karty. Amerykańskie firmy otrzymują najlepsze oprogramowanie, podczas gdy mniej znaczący gracze muszą zadowolić się pozostaniem w drugim szeregu.

Cła do zwrotu. Porażka Trumpa i zwycięstwo rodziny Lutnicka

Głównym tematem politycznym 2025 roku były cła wprowadzone przez Donalda Trumpa na niemal wszystkie kraje świata. Szacuje się, że z tytułu nowej polityki celnej udało się zebrać dodatkowe 166 mld USD. Co ważne, Trump obiecywał, że pieniądze te posłużą na ulgi dla obywateli w postaci czeków oraz na spłatę długu. Tymczasem prawie 90% kosztów wynikłych z tytułu ceł poniosły amerykańskie firmy importujące i konsumenci. Całe to celne zamieszanie kosztowało w 2025 roku przeciętną rodzinę z USA około 1000 USD.

Nadszedł jednak czas rozliczeń. Sąd Najwyższy orzekł w lutym 2026 roku, że prezydent nie mógł sam sobie przyznać prawa do nakładania ceł, gdyż jest to wyłączna kompetencja Kongresu. W związku z tym wspomniane 166 mld USD musi zostać zwrócone. Dlatego też w kwietniu został uruchomiony portal do obsługi zwrotów dla importerów. Jest to porażka prawna administracji Trumpa, jednak nie powstrzyma go to zapewne przed kolejnymi działaniami w tym zakresie, ale na innej podstawie prawnej.

Warto podkreślić, że konsumenci, którzy odczuli wcześniej wyższe ceny, nie będą mogli liczyć na rekompensaty, chyba że firmy będą chciały się podzielić otrzymanymi środkami. Zwroty uszczuplą budżet federalny, ale jednocześnie zasilą bilanse spółek takich jak Walmart, Target, Nike czy Home Depot, co poprawi ich płynność. Zyskują one podwójnie, ponieważ już raz podniosły ceny w 2025 roku, a teraz jeszcze otrzymają rekompensatę. To jednak niejedyne podmioty, które wychodzą z tej sytuacji zwycięsko.

Synowie Howarda Lutnicka mieli zarobić na kontrowersyjnym arbitrażu. Według doniesień Wired, jeszcze w 2025 roku, gdy ich ojciec jako Sekretarz Handlu był głównym architektem polityki szerokich taryf, firma Cantor Fitzgerald – kierowana wówczas przez braci Lutnicków – oferowała amerykańskim importerom natychmiastową gotówkę w zamian za prawa do przyszłych zwrotów ceł. Importerzy, potrzebujący płynności, sprzedawali te roszczenia za zaledwie 20–30 centów za dolara. Po wyroku Sądu Najwyższego te same roszczenia stały się warte 100 centów za dolara plus odsetki. Dzięki temu Cantor Fitzgerald mógł potencjalnie osiągnąć nawet 5-krotny zwrot z inwestycji, co przy takiej skali oznaczałoby zyski rzędu nawet setek milionów USD. W sprawie wciąż toczy się dochodzenie kongresowe prowadzone m.in. przez Rep. Jamiego Raskina, a firma Cantor Fitzgerald konsekwentnie zaprzecza realizacji jakichkolwiek transakcji.

Po raz kolejny widzimy, jak złożone mechanizmy polityki gospodarczej mogą tworzyć okazje dla dobrze poinformowanych graczy – nawet jeśli ich działania budzą poważne pytania dotyczące potencjalnego konfliktu interesów. To niby nic nowego, ale najgorszą rzeczą, którą można by zrobić w takiej sytuacji, jest milczenie. Gdy obywatele ponosili koszty wyższych ceł, inni mogli się na tym bogacić, wykorzystując poufne informacje (nie wierzę, że synowie Lutnicka zrobiliby to, nie wiedząc więcej niż przeciętny Kowalski).

Węgry pod kontrolą Moskwy?

Każdy kraj stara się prowadzić politykę zagraniczną zgodnie z własnym interesem narodowym. Gorzej jednak, jeśli ten interes jest silnie powiązany z innym potężnym krajem. Jeszcze gorzej jest, jeśli okazuje się, że doprowadziło to do powstania poddańczej relacji, gdzie ten mniejszy gracz wykonuje usłużnie polecenia większego. Węgry, bo o nich mowa, okazały się przykładem państwa, które swojemu głównemu dostawcy wyświadcza więcej niż przysługi.

Na początek przytoczmy kilka faktów. Udział rosyjskiej ropy w węgierskim imporcie wynosi ponad 90%, a w przypadku gazu jest to ponad 70%. Z kolei paliwo jądrowe praktycznie w całości pochodzi z Rosji. Co istotne, przez ostatnich 5 lat te proporcje przesuwały się na korzyść Moskwy, nie na odwrót. W takim otoczeniu trudno o niezależną politykę, a wykorzystanie przez Putina tej zależności do forsowania własnych interesów wydawało się naturalną konsekwencją. I tak rzeczywiście było. Dowiedzieliśmy się o tym dzięki ujawnieniu szokujących nagrań.

Taśmy zostały opublikowane w wyniku dochodzenia przeprowadzonego przez międzynarodowe konsorcjum, co tylko podkreśla skalę i wagę tej sytuacji. W jego skład wchodziły:

• VSquare (platforma badawcza specjalizująca się w dziennikarstwie śledczym),
• FRONTSTORY (polski portal śledczy),
• Delfi (estoński portal informacyjny),
• The Insider (niezależne rosyjskie medium),
• Investigative Center of Ján Kuciak (słowackie centrum dziennikarstwa śledczego).

Są to rozmowy ministra spraw zagranicznych Petera Szijjarto z Siergiejem Ławrowem i innymi rosyjskimi urzędnikami. Czego możemy się z nich dowiedzieć? Szef węgierskiego MSZ wielokrotnie podkreślał gotowość do służenia mówiąc:

Szijjarto: Zawsze jestem do Twojej dyspozycji.

Do tego nerwowo reagował choćby na neutralne uwagi Ławrowa, jak choćby ta o cytowaniu Szijjarto w rosyjskich mediach:

Szijjarto: Czy powiedziałem coś nie tak?

Ławrow: Nie. Mówili tylko, że pragmatycznie walczysz o interesy swojego kraju.

W kontekście walki z unijnymi sankcjami nakładanymi na rosyjskie podmioty, Szijjarto meldował, że robi co może, aby je powstrzymać. Do tego w 2023 roku zdawał szczegółowe relacje Ławrowowi ze stanu negocjacji w kwestii akcesji Ukrainy do Unii Europejskiej, wychodząc z sali obrad w trakcie ich trwania. Ponadto szef węgierskiego MSZ dopytywał o wskazówki, jak lepiej identyfikować interes Węgier w relacjach z Brukselą.

Najciekawiej prezentuje się jednak sytuacja z 2024 roku, w której Ławrow poprosił o przesłanie unijnych dokumentów dotyczących ram negocjacyjnych z Ukrainą. Oto zapis rozmowy:

Ławrow: Próbujemy zdobyć ten dokładny dokument, ale…

Szijjártó: Wyślę ci go. To żaden problem.

Ławrow: Ok, Peter, jeśli mógłbyś mi przesłać ten dokument, byłbym wdzięczny.

Szijjártó: Zrobię to natychmiast. Wyślę go do mojej ambasady w Moskwie, a mój ambasador przekaże go twojemu szefowi sztabu, i wtedy będzie do waszej dyspozycji.

Zachodni specjaliści od wywiadu zauważyli, że wspomniany dokument był już wtedy dostępny publicznie. Wygląda więc na to, że Ławrow testował Szijjarto, by sprawdzić, jak daleko będzie się on w stanie posunąć. Czy to sformalizowana relacja wywiadowcza? Być może, chociaż nie zdziwiłbym się, gdyby Rosja wykorzystała po prostu uległość jednego z kluczowych węgierskich polityków i niewielkim wysiłkiem wydobywała istotne informacje.

Wygląda więc na to, że twarda, wielowektorowa polityka Węgier i asertywność wobec każdego mocarstwa okazały się mrzonką. Zamiast równorzędnych rozmów dyplomatycznych między Moskwą a Budapesztem, usłyszeliśmy rozmowę podwładnego z szefem. To przestroga dla każdego rządu, aby swojego bezpieczeństwa gospodarczego nie uzależniać od tylko jednego kraju.

Węgry. Nowy premier, stare zasady?

Skandal z nagraniami gabinetu Viktora Orbana z pewnością przyczynił się do jego przegranej w niedawnych wyborach parlamentarnych. Partia Fidesz, której przewodzi utraciła ponad połowę swojej reprezentacji parlamentarnej, podczas gdy konkurencyjna Tisza zdobyła 2/3 mandatów przy 53% głosów. Co ciekawe, podobnie jak w Polsce w 2023 roku, mieliśmy do czynienia z rekordową frekwencją na poziomie niemal 80%. Widać, że wyborcy oczekiwali zmian. Pytanie, czy je dostaną?

Nowy premier, Peter Magyar, deklarował wzmocnienie relacji z Unią Europejską, aby odblokować zamrożone miliardy euro, a także obiecywał walkę z korupcją. Reakcja zachodnich, liberalno-lewicowych elit była bardzo entuzjastyczna. Ursula von der Leyen gratulowała mu z patosem: Węgry wybrały Europę. (…) Unia staje się silniejsza. Podobnie Donald Tusk przywitał Węgrów z powrotem w Europie. Prestiżowy amerykański think tank Council on Foreign Relations opublikował analizę, w której eksperci wprost pisali o końcu epoki nieliberalnej i potężnym ciosie dla interesów Władimira Putina. I rzeczywiście, nowy premier postawił na zacieśnianie relacji z UE, jednak od tego miejsca coraz trudniej o wyraźne różnice między nim a Orbanem.

Magyar nie jest liderem proukraińskim. Podobnie jak Orban odrzuca bezpośrednie wsparcie wojskowe i wysyłanie broni z Węgier. Co więcej, stanowczo sprzeciwia się przyspieszonej ścieżce akcesji Ukrainy do Unii Europejskiej. Ponadto, nowy premier popiera twardą ochronę węgierskich granic i kategorycznie sprzeciwia się jakimkolwiek unijnym mechanizmom obowiązkowej relokacji imigrantów. Podobnie jest w przypadku polityki społecznej, gdzie 13. i 14. emerytura nie zostaną zlikwidowane. I teraz chyba najważniejsza kwestia. Chociaż Magyar deklaruje chęć stopniowego odchodzenia od rosyjskiej ropy, w kwestii energetyki jądrowej kontynuuje linię poprzednika. Nowy rząd zapowiedział, że nie zatrzyma kontrowersyjnej rozbudowy elektrowni jądrowej Paks, która jest realizowana w ścisłej współpracy z rosyjskim gigantem państwowym – Rosatomem. Kluczowe w kwestii surowców energetycznych z Rosji wydają się te słowa Magyara: Rosja tu będzie i Węgry tu będą. Będziemy starali się dywersyfikować, ale to nie znaczy, że chcemy się odłączyć.

Wszystko wskazuje na to, że nowy premier Węgier to tak naprawdę wersja „light” Viktora Orbana, co może wydawać się zaskakujące na pierwszy rzut oka, ale w gruncie rzeczy, jeśli Twój kraj jest tak bardzo uzależniony od rosyjskich dostaw energii, pole manewru jest naprawdę niewielkie. Pokazała to sytuacja z taśmami szefa MSZ poprzedniego rządu i moim zdaniem niewiele się w tej kwestii zmieni w nadchodzącym czasie.

Izrael dokonuje zbrodni. Nawet Sikorski ma dość

Wraz z rozpoczęciem wojny USA i Izraela z Iranem, strategia wojenna Tel Awiwu nie uległa szczególnym zmianom. To, co wcześniej oglądaliśmy w Strefie Gazy, dziś ma miejsce w Iranie, a także Libanie. Niszczone są całe wioski, mieszkańcy wypędzani i mordowani, podobnie zresztą, jak reporterzy próbujący przekazywać te okropne wieści dalej w świat. Głośna w ostatnim czasie była sprawa libańskiej dziennikarki Amal Khalil, która zginęła w celowanym ataku dronowym. Najpierw uderzono w jadący przed nimi samochód, potem w dom, w którym ukryły się dwie dziennikarki (Khalil i Zeinab Faraj). Khalil została uwięziona pod gruzami i zmarła. Dramat cywilów i dziennikarzy to jedno, ale równolegle z frontu docierają obrazy świadczące o postępującej brutalizacji i całkowitym upadku moralnym samych żołnierzy.

Ostatnio sieć obiegła fotografia przedstawiająca izraelskiego żołnierza w południowym Libanie, który ciężkim młotem niszczy figurę Chrystusa.

Minister spraw zagranicznych Izraela Gideon Sa’ar szybko przeprosił chrześcijan i wszystkich dotkniętych incydentem. Na co odpowiedział mu Radosław Sikorski: Dobrze, że minister Sa’ar szybko przeprosił, było za co. Należy ukarać tego żołnierza, ale i wyciągnąć wnioski wobec sposobu w jaki są formowani. Żołnierze IDF sami przyznają się do zbrodni wojennych. Zabijali nie tylko cywilnych Palestyńczyków ale nawet własnych zakładników.

W odpowiedzi Gideon Sa’ar zażądał, aby Sikorski potępił zachowanie Berkowicza, który w miejsce gwiazdy Dawida umieścił swastykę. Szef polskiego MSZ podkreślił, że poseł Konfederacji został już ukarany, ale jednocześnie bronił swojego prawa do krytyki sił zbrojnych Izraela, co jest dosyć dużym zwrotem w jego dotychczasowej retoryce. Prawdopodobnym powodem jest wspomniany już artykuł opisujący haniebne działania izraelskich żołnierzy. Przyznają się oni do ostrzeliwania i zabijania cywilów i zwierząt bez wyraźnego powodu, kradzieży, a także do działania napędzanego chęcią zemsty i nienawiścią.

Prawdopodobnie działania Izraela nie ustaną, zwłaszcza, że wspierany jest on przez swojego głównego sojusznika, czyli Stany Zjednoczone (uzbrojenie wciąż płynie do Tel Awiwu i to za darmo). Chociaż te wszystkie okrutne zbrodnie wzbudzają coraz większe oburzenie w różnych rejonach świata, to dopóki trwa sojusz Trump – Netanjahu, nic się w tej kwestii nie zmieni. Nam pozostaje jedynie głośno mówić o tym, co dzieje się na Bliskim Wschodzie i liczyć na prawdziwie asertywną politykę naszych władz wobec Izraela.